W Kipplingowskiej d\u017cungli, Parku Narodowego Kanha, jeste\u015bmy o \u015bwicie. Troch\u0119 jeszcze zaspani i okutani we wszystko, co tylko mo\u017cliwe szcz\u0119kaj\u0105c z\u0119bami z zimna pakujemy si\u0119 do rozklekotanej teren\u00f3wki. U bram parku do\u0142\u0105cza do nas stra\u017cnik tak samo zzi\u0119bni\u0119ty i zaspany jak my. Wydaje mi si\u0119, \u017ce burkn\u0105\u0142 pod nosem dzie\u0144 dobry, ale nie jestem pewna. Przede wszystkim zajmuje si\u0119 swoim radiotelefonem, kt\u00f3ry wydaje z siebie jedynie nieprzyjemne trzaski. Kluczymy po drogach parku wygl\u0105daj\u0105c trop\u00f3w tygrysa. Jest par\u0119 odcisk\u00f3w \u0142ap, ale mimo, \u017ce kr\u0119cimy g\u0142owami we wszystkie strony i wpatrujemy si\u0119 czujnie w pl\u0105tanin\u0119 chaszczy, nigdzie nie wida\u0107 ich w\u0142a\u015bciciela. Nagle radiotelefon przestaje wydawa\u0107 z siebie niezrozumia\u0142e odg\u0142osy i jest jaki\u015b komunikat. Spogl\u0105damy pytaj\u0105co na stra\u017cnika.<\/p>\n\n\n\n
\u201eTygrys, jest tygrys!\u201d wykrzykuje, wreszcie rozbudzony.<\/p>\n\n\n\n
O ile do tej pory nasz pojazd toczy\u0142 si\u0119 wolniusie\u0144ko po wyboistych drogach parku, to teraz nasz kierowca dodaje gazu i p\u0119dzi jak szalony. Po dotarciu na miejsce, okazuje si\u0119, \u017ce nie jeste\u015bmy jedynymi, kt\u00f3rzy odebrali komunikat przez radiotelefon. Musimy si\u0119 ustawi\u0107 w kolejce na \u2018widzenie\u2019 z panem d\u017cungli. Czekamy bardzo d\u0142ugo. W tym czasie kolejni tury\u015bci mozolnie wdrapuj\u0105 si\u0119 po drabince na grzbiet s\u0142onia i ruszaj\u0105 na spotkanie z tygrysem.<\/p>\n\n\n\n
\u201eDlaczego on nie ucieka?\u201d \u2013 zaintrygowana pytam stra\u017cnika.<\/p>\n\n\n\n
\u201eOtoczyli\u015bmy go s\u0142oniami. Nie mo\u017ce uciec. Zawsze tak robimy\u201d \u2013 odpowiada.<\/p>\n\n\n\n
\u201e Zawsze?\u201d<\/p>\n\n\n\n
\u201e No tak. Codziennie, o \u015bwicie stra\u017cnicy parku ruszaj\u0105 na poszukiwanie tygrysa i kiedy go wreszcie namierz\u0105 otaczaj\u0105 go s\u0142oniami, by nie uciek\u0142. Nast\u0119pnie przez radiotelefon informuj\u0105 innych stra\u017cnik\u00f3w o po\u0142o\u017ceniu zwierz\u0119cia i czekaj\u0105, a\u017c pojawi\u0105 si\u0119 samochody z turystami. W ten spos\u00f3b ka\u017cdy zobaczy tygrysa na wolno\u015bci, tak jak to obiecujemy.\u201d ko\u0144czy z dum\u0105.<\/p>\n\n\n\n
Rzeczywi\u015bcie \u2013 przypominam sobie – obiecywano nam, \u017ce w cenie wyprawy b\u0119dzie tygrys na wolno\u015bci, a jak nie to zwr\u00f3c\u0105 nam za bilety, tylko\u2026<\/p>\n\n\n\n
Nie za bardzo mam czas, by kontynuowa\u0107 swoj\u0105 my\u015bl, bo w\u0142a\u015bnie nadchodzi nasza kolej, by wdrapa\u0107 si\u0119 na s\u0142onia.<\/p>\n\n\n\n
S\u0142o\u0144 powoli, ko\u0142ysz\u0105c si\u0119 dostojnie w\u0119druje w kierunku wysokich traw. Staje dos\u0142ownie w odleg\u0142o\u015bci 5 m od drapie\u017cnika. Tygrys le\u017cy spokojnie, nie rusza si\u0119, nie okazuje \u017cadnego zdenerwowania czy rozdra\u017cnienia, tak jakby ani nas ani s\u0142onia tam nie by\u0142o. W ciszy s\u0142ycha\u0107 tylko trzaski spuszczanych migawek. Te\u017c podnosz\u0119 m\u00f3j rozklekotany aparacik (z serii idiot camera) do oka. Przez rozbity wizjer mojego aparaciku spogl\u0105dam w oczy olbrzymiego kota. S\u0105 puste i nieobecne. I nagle przechodzi mi ochota na robienie zdj\u0119\u0107. Raczej z poczucia obowi\u0105zku ni\u017c prawdziwej ch\u0119ci naciskam przycisk na aparacie.<\/p>\n\n\n\n
Reszt\u0119 dnia sp\u0119dzamy ju\u017c bez t\u0142umu pozosta\u0142ych samochod\u00f3w. Stra\u017cnik naprawd\u0119 si\u0119 stara. Omijaj\u0105c g\u0142\u00f3wne szlaki, napotykamy mn\u00f3stwo ma\u0142p, gazelo- i jelenio-podobnych stworze\u0144, jakiego\u015b dalekiego kuzyna naszego rodzimego \u017cubra i nawet lamparta. W kt\u00f3rym\u015b momencie ponownie widzimy \u015bwie\u017ce \u015blady tygrysa. Kierowca zwalnia a my z przej\u0119ciem \u015bledzimy wzrokiem trop zwierz\u0119cia. Niestety po jakim\u015b czasie \u015blady skr\u0119caj\u0105 z drogi i znikaj\u0105 w g\u0119stwinie chaszczy. Stra\u017cnik spoglada na zegarek. Na jego czole pojawiaj\u0105 si\u0119 kropelki potu.<\/p>\n\n\n\n
\u201eCo si\u0119 sta\u0142o?\u201d<\/p>\n\n\n\n
\u201eNa bramie wyjazdowej z parku nie b\u0119dziemy pr\u0119dzej ni\u017c za godzin\u0119, a ju\u017c przekroczyli\u015bmy godzin\u0119 wyjazdu. Mog\u0119 mie\u0107 powa\u017cne k\u0142opoty\u201d. W nerwowym milczeniu doje\u017cd\u017camy do bram parku. \u017begnamy si\u0119 szybko z naszym stra\u017cnikiem maj\u0105c nadziej\u0119, \u017ce mimo wszystko nie b\u0119dzie mia\u0142 zbyt wielu problem\u00f3w. W drodze powrotnej o czym\u015b tam sobie rozmawiamy z naszym kierowc\u0105, kiedy nagle… On gwa\u0142townie zatrzymuje samoch\u00f3d. Spogl\u0105damy na niego zaskoczeni nie rozumiej\u0105c, co si\u0119 dzieje. On za\u015b wskakuje na siedzenie samochodu, wskazuje r\u0119k\u0105 na ma\u0142py i wykrzykuje podekscytowany:<\/p>\n\n\n\n
\u201ePatrzcie na nie, patrzcie tam gdzie one patrz\u0105, s\u0142uchajcie ich, to alarm call!\u201d<\/p>\n\n\n\n
Patrzymy na ma\u0142py. Wszystkie s\u0105 wpatrzone tylko w jedn\u0105 stron\u0119 a niekt\u00f3re z nich wydaj\u0105 z siebie jakie\u015b dziwne, nerwowe d\u017awi\u0119ki. Jakby krzycza\u0142y ostrzegaj\u0105c przed nadci\u0105gaj\u0105cym niebezpiecze\u0144stwem. I nagle zapada przera\u017caj\u0105ca cisza. Zupe\u0142nie jakby kto\u015b zatrzyma\u0142 ca\u0142\u0105 d\u017cungl\u0119. Nasz wzrok w\u0119druje za wzrokiem ma\u0142p. I widzimy go. P\u0142ynnym ruchem przemierza \u0142\u0105k\u0119 przed nami. Jest w nim niewiarygodne pi\u0119kno i si\u0142a, Jak zahipnotyzowani pod\u0105\u017camy za nim wzrokiem, a\u017c znika w\u015br\u00f3d drzew. I wtedy jakby kto\u015b zdj\u0105\u0142 zakl\u0119cie z d\u017cungli i wszystko wraca do \u017cycia.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
W Kipplingowskiej d\u017cungli, Parku Narodowego Kanha, jeste\u015bmy o \u015bwicie. Troch\u0119 jeszcze zaspani i okutani we wszystko, co tylko mo\u017cliwe szcz\u0119kaj\u0105c z\u0119bami z zimna pakujemy si\u0119 do rozklekotanej teren\u00f3wki. U bram parku do\u0142\u0105cza do nas stra\u017cnik tak samo zzi\u0119bni\u0119ty i zaspany jak my. Wydaje mi si\u0119, \u017ce burkn\u0105\u0142 pod nosem dzie\u0144 dobry, ale nie jestem pewna. […]<\/p>\n","protected":false},"featured_media":0,"parent":424,"menu_order":0,"template":"","format":"standard","meta":{"_acf_changed":false},"tags":[12,13,11],"slide":[],"class_list":["post-426","story","type-story","status-publish","format-standard","hentry","tag-indie","tag-natura","tag-park-narodowy"],"acf":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/wp.dlaczegopodrozuje.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/story\/426","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/wp.dlaczegopodrozuje.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/story"}],"about":[{"href":"https:\/\/wp.dlaczegopodrozuje.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/story"}],"up":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/wp.dlaczegopodrozuje.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/story\/424"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/wp.dlaczegopodrozuje.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=426"}],"wp:term":[{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/wp.dlaczegopodrozuje.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=426"},{"taxonomy":"slide","embeddable":true,"href":"https:\/\/wp.dlaczegopodrozuje.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fslide&post=426"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}