Ba\u0142am si\u0119, \u017ce si\u0119 Angor Wat mnie rozczaruje. Wszyscy opowiadali o nim niesamowite historie. Czyta\u0142am o nim wiele. W g\u0142owie kr\u0119ci\u0142o mi si\u0119 od nazw \u015bwi\u0105ty\u0144 i imion kr\u00f3l\u00f3w. Niestety, pierwsze chwile wydaj\u0105 si\u0119 potwierdza\u0107 moje najgorsze przeczucia – t\u0142um ludzi, ha\u0142as, zgie\u0142k, nachalni handlarze kolorow\u0105 tandet\u0105 i przeogromna kolejka po bilety.<\/p>\n\n\n\n
Najlepiej zachowana po\u0142udniowa brama prowadzi nas do Angkor Thom. Stopniowo oddalamy si\u0119 od t\u0142umu i zgie\u0142ku. Bayon ze swoimi wie\u017cami, z kt\u00f3rych spogl\u0105daj\u0105 olbrzymie kamienne twarze, wygl\u0105da pewnie tak samo, kiedy w otaczaj\u0105cych \u015bwi\u0105tynie drewnianych domach mieszka\u0142o podobno ponad milion ludzi. Miasto swego czasu wi\u0119ksze ni\u017c Ateny, czy Rzym sta\u0142o przez wieki porzucone przez swych mieszka\u0144c\u00f3w powoli zarastaj\u0105c d\u017cungl\u0105. Spacerujemy tarasami s\u0142oni i tr\u0119dowatego kr\u00f3la. P\u0142askorze\u017aby z portali przygl\u0105daj\u0105 nam si\u0119 z prawdziwie kamiennym spokojem. W \u015bwi\u0105tyni Ta Prohm czuj\u0119 si\u0119 jak francuski podr\u00f3\u017cnik Manhot, kt\u00f3ry ponad 100 lat temu dotar\u0142 do ruin tego tajemniczego miasta. D\u017cungla wdziera si\u0119 w \u015bciany \u015bwi\u0105tyni, gdzieniegdzie je rozsadzaj\u0105c, a gdzieniegdzie korzenie lito\u015bciwie obejmuj\u0105 rozpadaj\u0105ce si\u0119 mury i stanowi\u0105 ju\u017c nieod\u0142\u0105czn\u0105 cz\u0119\u015b\u0107 architektury. Mo\u017cna by tak patrze\u0107 w niesko\u0144czono\u015b\u0107, obserwowa\u0107 jak promienie s\u0142o\u0144ca wydobywaj\u0105 coraz to inne kszta\u0142ty i kolory i zastanawia\u0107 si\u0119, ile to jeszcze takich zapomnianych miast kryje d\u017cungla.<\/p>\n\n\n\n
Galerie p\u0142askorze\u017ab opowiadaj\u0105 malowniczo histori\u0119 i mitologi\u0119 Khmer\u00f3w. Podobno, kiedy\u015b, wszystkie rze\u017aby by\u0142y pomalowane na wiele r\u00f3\u017cnych kolor\u00f3w. Dzisiaj pozosta\u0142 tylko szary kamie\u0144, gdzieniegdzie wypolerowany do po\u0142yskuj\u0105cej czerni dotykiem tysi\u0119cy d\u0142oni ludzi, kt\u00f3rzy nie mog\u0105 si\u0119 oprze\u0107 by, cho\u0107 na chwil\u0119, nie dotkn\u0105\u0107 tego cudu. Wydaje mi si\u0119, \u017ce zw\u0142aszcza wypolerowane jest miejsce, w kt\u00f3rym to bogowie wraz z demonami ubijaj\u0105 Morze Mleka, by z jego g\u0142\u0119bin wydoby\u0107 eliksir nie\u015bmiertelno\u015bci. Ja, sama, te\u017c nie mog\u0119 si\u0119 powstrzyma\u0107 i przesuwam d\u0142oni\u0105 po rze\u017abionych kamiennych p\u0142ytach.<\/p>\n\n\n\n
Ufni w swe zdolno\u015bci lingwistyczne, t\u0142umaczymy naszemu kambod\u017ca\u0144skiemu kierowcy, \u017ce jeszcze raz obejrzymy Ta Prohm, a p\u00f3\u017aniej przespacerujemy si\u0119 d\u017cungl\u0105 do \u015bwi\u0105tyni Pre Rup (oko\u0142o 3.5km), gdzie chcieliby\u015bmy, by czeka\u0142 na nas z motorem. Nasz kierowca powa\u017cnie potakuje g\u0142ow\u0105 i zadowolony k\u0142adzie si\u0119 w najbli\u017cszym hamaku. Pewnie, dlaczego mia\u0142by nie by\u0107 zadowolony. Zamiast wozi\u0107 nas na motorze w coraz to wi\u0119kszym upale i kurzu mo\u017ce si\u0119 po\u0142o\u017cy\u0107 w przyjemnym cieniu i odsapn\u0105\u0107 \u2013 cho\u0107by tylko przez chwil\u0119. Ju\u017c w drodze do Ta Prohm zaczynaj\u0105 nachodzi\u0107 nas w\u0105tpliwo\u015bci, czy kierowca, aby na pewno nas zrozumia\u0142. Przecie\u017c jego angielski ogranicza si\u0119 jedynie do \u2018Good morning\u2019. Nasze w\u0105tpliwo\u015bci rozwiewaj\u0105 si\u0119 do\u015b\u0107 szybko. Kierowcy w um\u00f3wionym miejscu oczywi\u015bcie nie ma. C\u00f3\u017c trzeba \u0142apa\u0107 autostop, bo na ponown\u0105 w\u0119dr\u00f3wk\u0119 w potwornym upale nie mamy ju\u017c ochoty. I tak oto w kambod\u017ca\u0144skiej d\u017cungli \u0142apiemy ka\u017cdy rodzaj pojazdu, byleby tylko wi\u0119cej nie drepta\u0107 w tym potwornym upale.<\/p>\n\n\n\n
Na nasz widok kierowca leniwie wstaje z hamaka i jak gdyby nigdy nic wita nas szerokim u\u015bmiechem i przeci\u0105g\u0142ym Goood mooorning.<\/p>\n\n\n\n
Jakim\u015b cudem udaje nam si\u0119 zd\u0105\u017cy\u0107 dos\u0142ownie na ostatni\u0105 chwil\u0119, by zobaczy\u0107 wsch\u00f3d s\u0142o\u0144ca. Niebo zmienia si\u0119 z sekundy na sekund\u0119, kolory staj\u0105 si\u0119 coraz to intensywniejsze a potem zaczynaja blakn\u0105\u0107. A potem dalej w d\u017cungl\u0119. Preah Neah Pean, Ta Som z olbrzymim drzewem stanowi\u0105cym portal budynku, Eastern Mebon, gdzie wdrapuj\u0119 si\u0119 na olbrzymiego, kamiennego s\u0142onia, czy wreszcie Bantey Kolei.<\/p>\n\n\n\n
Jak mi\u0142o wreszcie pospa\u0107 sobie d\u0142u\u017cej i poczyta\u0107 ksi\u0105\u017ck\u0119 na werandzie, popijaj\u0105c zielon\u0105 herbat\u0119 i patrz\u0105c na pola ry\u017cowe, palmy i pracuj\u0105cych ludzi w s\u0142omkowych kapeluszach. Czekamy z niecierpliwo\u015bci\u0105 na 18.30 – czyli koncert Kmerskiego Baletu Kr\u00f3lewskiego. W murach Angkor Wat ponownie o\u017cywaj\u0105 pi\u0119kne apsary i pojawi\u0142a si\u0119 sam ksi\u0105\u017c\u0119. Czas cofa si\u0119 i zatrzymuje na chwileczk\u0119. Po koncercie przybli\u017camy si\u0119 do sceny, by jeszcze raz z bliska popatrze\u0107 na wspania\u0142e stroje tancerzy. I tak przez przypadek znajdujemy si\u0119 na drodze ksi\u0119cia, nast\u0119pcy tronu Kambod\u017cy, kt\u00f3ry wita si\u0119 z nami uprzejmie i sk\u0142ada nam \u017cyczenia wspania\u0142ego Nowego Roku. Mamy nadziej\u0119, \u017ce w\u0142a\u015bnie taki b\u0119dzie.<\/p>\n\n\n\n
Siedzimy na kolorowych indyjskich tkaninach w cieniu \u015bwi\u0105tyni. Kryjemy si\u0119 przed pal\u0105cym po\u0142udniowym s\u0142o\u0144cem. Ja czytam \u201eDziewczyn\u0119 z per\u0142\u0105\u201d a W\u0142odek jaki\u015b krymina\u0142. Nieopodal nas, m\u0142odzi mnisi w pomara\u0144czowych szatach ch\u0142odz\u0105 si\u0119 w wodzie. Jest po\u0142udnie i \u017car leje si\u0119 z nieba. To ju\u017c nasz ostatni dzie\u0144 w Angkor Wat.<\/p>\n\n\n\n
Ba\u0142am si\u0119, \u017ce si\u0119 Angor Wat mnie rozczaruje. Wszyscy opowiadali o nim niesamowite historie. Czyta\u0142am o nim wiele. W g\u0142owie kr\u0119ci\u0142o mi si\u0119 od nazw \u015bwi\u0105ty\u0144 i imion kr\u00f3l\u00f3w. Niestety, pierwsze chwile wydaj\u0105 si\u0119 potwierdza\u0107 moje najgorsze przeczucia – t\u0142um ludzi, ha\u0142as, zgie\u0142k, nachalni handlarze kolorow\u0105 tandet\u0105 i przeogromna kolejka po bilety. Najlepiej zachowana po\u0142udniowa […]<\/p>\n","protected":false},"featured_media":0,"parent":518,"menu_order":0,"template":"","format":"standard","meta":{"_acf_changed":false},"tags":[28,17,27],"slide":[],"class_list":["post-520","story","type-story","status-publish","format-standard","hentry","tag-angkor","tag-kambodza","tag-unesco"],"acf":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/wp.dlaczegopodrozuje.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/story\/520","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/wp.dlaczegopodrozuje.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/story"}],"about":[{"href":"https:\/\/wp.dlaczegopodrozuje.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/story"}],"up":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/wp.dlaczegopodrozuje.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/story\/518"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/wp.dlaczegopodrozuje.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=520"}],"wp:term":[{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/wp.dlaczegopodrozuje.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=520"},{"taxonomy":"slide","embeddable":true,"href":"https:\/\/wp.dlaczegopodrozuje.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fslide&post=520"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}