„Mój kraj, szalony statek” – tak można tłumaczyć kreolski tytuł utworu, który chyba jest najsławniejszą piosenką Ziskakan. Tekst napisany przez Gauvin, tworzącego w latach 70-ych pod pseudonimem A. Vavet, to metaforyczne pytanie o to, dokąd zmierza społeczeństwo Réunion, jeśli bezkrytycznie przyjmuje francuski model kulturowy i społeczny? Ta piosenka-hymn nadała nazwę jednemu z najważniejszych albumów muzyki z Reunionu: „ Péi Bato Fou”, pierwszy w historii wyspy podwójny album na płytach 33-obrotowych, wydany własnym sumptem.

Sam album staje się swego rodzaju cezurą czasową, po której kreolskie maloya zaczyna funkcjonować już jako popularna muzyka współczesna, a nie wyłącznie odzyskiwana tradycja. Zaś tytułowy Pai Bato Fou jest wykonywany przez Ziskakan prawie na każdym koncercie przez kolejne dziesięciolecia (w 2019 zespół odchodził 40 rocznicę działalności) . „Nie wiem, ile tysięcy razy go śpiewałem” – wspomina Gilbert Pounia.