Lindigo potraktował maloya jako strukturę otwartą, do której można wprowadzać kolejne doświadczenia bez utraty podstawowej tożsamości. Z Madagaskaru przeszedł ku Afryce Zachodniej, afrobeatowi i muzyce mandingue, później ku Kubie i rumbie, pojawiały się balafon, n’goni, congi, bata, akordeon, klawisze i syntezatory.
Olivier Araste – lider LiNDiGo – tak wyjaśnia nazwę zespołu: „Chodzi o l’indigo — indygo, roślinę znaną na Réunion również jako roślina lecznicza.” Jej liście stosowano m.in. do kąpieli łagodzących bóle, a korzenie jako domowy środek po nadmiernym spożyciu alkoholu. W początkach zespołu jeden z kuzynów miał mu powiedzieć: „L’indigo, ça rafraîchit. Et toi, tu rafraîchis la musique.” („Indygo odświeża. A ty odświeżasz muzykę.”). I tak zostało.