Można to bardzo łatwo odczytać autobiograficznie: kiedy powstawał, Péters miał już za sobą śmierć ojca, rozpad życia rodzinnego i coraz poważniejszy problem alkoholowy.
Zaczynał jako rockman i muzyk orkiestr tanecznych, a do maloya doszedł później. To właśnie połączenie rocka, psychodelii, séga, maloya, poezji kreolskiej i muzyki afrykańskiej stworzyło jego bardzo osobny język. Danyèl Waro trafnie mówił o nim, że Péters nie grał ani „czystego maloya”, ani „czystej séga” — „il faisait son cari à lui”, robił własne muzyczne cari.