Carlo de sacoo tak mówi o tym utworze: „Ten tekst pochodzi z dziennika podróży, który prowadziłem podczas podróży po Afryce. Wieczorami zapisywałem to, co widziałem lub słyszałem w ciągu dnia. To zmieniło mój sposób obserwacji.

W Afryce w powietrzu unosi się coś w rodzaju ciepłego pyłu, jakby przypominającego nam, że wszyscy jesteśmy w gruncie rzeczy zrobieni z tego samego gwiezdnego pyłu. Wszędzie mamy te same podstawowe potrzeby, te same lęki… z dodatkowym obciążeniem w postaci tej samej zachodniej homogenizacji, która jest narzucana w każdym sektorze.”

Sam album staje się swego rodzaju cezurą czasową, po której kreolskie maloya zaczyna funkcjonować już jako popularna muzyka współczesna, a nie wyłącznie odzyskiwana tradycja. Zaś tytułowy Pai Bato Fou jest wykonywany przez Ziskakan na prawie na każdym koncercie przez kolejne dziesięciolecia (w 2019 zespół odchodził 40 rocznicę działalności) . „Nie wiem, ile tysięcy razy go śpiewałem” – wspomina Gilbert Pounia.