Rano żegnamy się z Margaret i ruszamy w kierunku Auckland. Po drodze chcemy zobaczyć las kauri. Drzewa kauri porastały prawie całą Nową Zelandię, kiedy dotarli do niej pierwsi biali. Teraz jest ich już coraz mniej. Las, do którego jedziemy, jest znany, ponieważ znajdują się tam 2000-letnie drzewa kauri. Trudno te największe zauważyć, tak są wielkie – pień u góry jest prawie tak samo szeroki jak na dole. Próbujemy robić zdjęcia, ale jak tu zmieścić te olbrzymy na jednej klatce? Wieczorem jesteśmy już w Auckland u Val i Billa. Czekają już na nas nowe listy serwasowe, które mój brat załatwiał dla nas, stając na głowie, i przesłał do Nowej Zelandii pocztą kurierską. Kamień spada nam z serca. Teoretycznie, żeby móc skorzystać z gościny serwasowej, należy mieć aktualny list polecający. My, ruszając w zeszłym roku, mieliśmy tylko te z 2000 roku. Super! Teraz wszystko jest w idealnym porządku.