I tak oto nasz pobyt u Kasi i Adama przedłuża się w nieskończoność. Podejmujemy jednak męską decyzję, pomimo tego że z chęcią zostalibyśmy u nich dłużej, że jutro już na pewno ruszamy w świat. A dzisiaj czeka nas jeszcze miła niespodzianka w postaci spędzenia dnia na łódce. Cała nasza brygada pakuje się do przeogromnego samochodu Ewy i Andrzeja (w Ameryce wszystko jest wielkie) i pędzimy w stronę Utah Lake. Tam jest już wielu amatorów sportów wodnych (Amerykanie są chyba amatorami wszystkich możliwych sportów na świecie – mają prawdziwego hopla z przesadą na tym punkcie). Rozbryzgujemy pędzącą łódką gładką taflę jeziora. Panowie kolejno wskakują do wody i demonstrują swoje zdolności na nartach wodnych. Andrzej, jak to prawdziwy zapaleniec, jeździ na dwóch nartach, na jednej oraz na jakimś tajemniczym urządzeniu, na którym wyprawia niesamowite akrobacje. Adam, który już kiedyś opanował jazdę na nartach, też śmiga z wdziękiem baletnicy. Włodkowi, po kilku próbach, udaje się stanąć na nartach i mknie z uśmiechem na twarzy do przodu. Ja niestety po kilku zakrztuszeniach się i opiciu dużą ilością wody sztuki jazdy na nartach nie opanowuję, ale co tam – przynajmniej wiem, że od tego od razu się nie umiera, choć takie miałam podejrzenie, wskakując do wody. Ewa daje nam piękny pokaz jazdy. Może kiedyś za jakieś 10 lat też tak pomknę. I aż trudno nam uwierzyć, że słońce chyli się ku zachodowi. Wieczorem Kasia z Adamem zapraszają na pożegnalną kolację do chińskiej knajpki. Jedzenie pyszne, szkoda tylko, że to już nasza ostatnia wspólna kolacja przez dłuższy czas.