Waro zrobił coś pozornie paradoksalnego: unowocześnił funkcjonowanie maloya, nie „elektryfikując” jej tak jak robiły to inne zespoły. Pozostał bardzo mocno przy akustycznym instrumentarium — roulèr, kayamb, pikèr — a jednocześnie wprowadził tę muzykę na nowoczesne sceny koncertowe i festiwale międzynarodowe.