Kasia odwozi nas do wypożyczalni samochodów, z której to po długich, prawie miesięcznych negocjacjach prowadzonych przez Włodka, wypożyczamy samochód. Zarezerwowaliśmy tzw. samochód ekonomiczny, czyli Toyotę Corollę. Ku naszemu zaskoczeniu otrzymujemy Forda Falcona – dwulitrowego, srebrzystego bydlaka (wg wypożyczalni złotego), ponieważ innym samochodem akurat nie dysponowali. Jedziemy naszym nowym środkiem transportu do Konsulatu Indonezji, zastanawiając się, co tam zastaniemy. Do tej pory jak chcieliśmy gdzieś załatwiać wizy, to albo ambasadę przeniesiono w inne miejsce, albo zlikwidowano, albo… Albo na przykład, tak jak dzisiaj, konsulat jest zamknięty, bo właśnie jest muzułmański Nowy Rok. My to mamy szczęście. Wybieramy się więc nad zatokę, gdzie Włodek rozpaczliwie próbuje skupić się nad artykułem, a ja mu skutecznie w tym przeszkadzam. Wreszcie jedziemy do domu, po drodze wstępując do fryzjera, który okazuje się być Ukraińcem. W domu Włodek siedzi na górze i pisze artykuł, a my z Kasią siedzimy w jej sklepie i dla zabicia czasu oglądamy nasze zdjęcia z podróży. Wieczorem jesteśmy zaproszeni na oglądanie retransmisji z rozdania Oscarów do Eli i Tadka, którzy według Kasi mieszkają niedaleko, ale… jedziemy samochodem. Chyba przyszedł czas, aby zrozumieć, że Australia jest bardzo dużym krajem i poczucie bliskości jest tu trochę inne niż w Europie. Retransmisja, jak to retransmisja, ale komentarze Eli i Kasi doprowadzają nas do takiego śmiechu, że aż płyną nam łzy, a Tadek, który podobno się w ogóle nie interesuje ani telewizją, ani kinem, stwierdza, że dawno się tak dobrze nie bawił.