W 1952 roku Kopriwsztica została uznana za pierwsze miasto-muzeum w kraju. Później do tego grona dołączyły Melnik, Nesybyr i Sozopol. W 1978 roku została uznana za narodowy rezerwat architektoniczny o znaczeniu międzynarodowym, a od 1971 roku jest rezerwatem architektoniczno-historycznym z 388 zabytkami architektonicznymi, historycznymi, artystycznymi i etnograficznymi.

Zamożni kupcy i przedsiębiorcy, określani często mianem czorbadżijów, tworzyli miejscową elitę gospodarczą za czasów panowania osmańskiego. Kres pierwszemu okresowi prosperity przyniosła fala niepokojów, która ogarnęła europejskie prowincje Imperium Osmańskiego pod koniec XVIII wieku. Kopriwsztica w okresie 1793–1810 stała się co najmniej trzykrotnie celem najazdów kyrdżalijów (bułg. кърджалии) – uzbrojonych grup rozbójniczych i nieregularnych oddziałów, działających w okresie osłabienia osmańskiej administracji – którzy grabili miasto, podpalali domy i wypędzali mieszkańców.

Jednak swoje szczególne miejsce w historii Bułgarii Kopriwsztica zawdzięcza przede wszystkim roli, jaką odegrała w procesie odradzania się bułgarskiej państwowości w XIX wieku. To właśnie tutaj 20 kwietnia 1876 r. (2 maja według kalendarza gregoriańskiego) wybuchło tzw. powstanie kwietniowe (Априлско въстание) – największe bułgarskie powstanie narodowowyzwoleńcze XIX wieku.

W drugiej połowie XIX w. tradycyjna gospodarka oparta na pasterstwie, rzemiośle i handlu w granicach Imperium Osmańskiego znalazła się w trudniejszej sytuacji. Rozwijające się centra przemysłowe i nowe szlaki komunikacyjne zmieniały układ sił gospodarczych.

Paradoksalnie ograniczony rozwój przemysłu sprzyjał zachowaniu XIX-wiecznej zabudowy.