Historia cukru (i nie tylko)

Podróżując po wyspie wielokrotnie przejeżdżamy korytarzami drogi prowadzonymi wśród upraw trzciny cukrowej. Wydawało nam się, że ta gałąź gospodarki to symbol odległych kolonialnych czasów. Z lekkim zdziwieniem dowiadujemy się, że Reunion to obecnie największy producent cukru w Europie. Wyczuleni już na wszystkie „naj”, stanowiące doskonały „lep na turystów”, zgłębiamy temat.

Tak, Reunion jest największym producentem cukru, o ile dodamy do tego przymiotnik „trzcinowego”. Tutejsza produkcja tego rodzaju cukru stanowi 80% całej europejskiej produkcji. Z tym tylko, że ten rodzaj cukru stanowi … ok 1% całej produkcji cukru w EU, gdzie dominuje produkcja z buraków.

Stella Matutina

Stella Matutina to stara fabryka cukru (i rumu przy okazji) zamieniona obecnie w muzeum. Obok oglądania ekspozycji maszyn i urządzeń naszą uwagę przykuwają, naprawdę dobrze zrobione, interaktywne stanowiska edukacyjne. A także wystawy poświęcone ludziom, którzy tworzyli ten przemysł.

Wśród prezentowanych informacji intryguje mnie rola Aleksandra Wielkiego (Macedońskiego) w rozpowszechnianiu cukru. „Trzcina, która daje miód bez udziału pszczół” – jak pisali starożytni Grecy – trafiła do świadomości europejskiej najprawdopodobniej za sprawą jego wypraw do Indii, gdzie już w V w. p.n.e produkowano kryształki cukru.

Dla zainteresowanych: w pigułce droga cukru z obszarów Papui poprzez Indie, Azję, do Europy i dalej do Nowego Świata.

  • Ścignie zbiegłych niewolników na Reunion

    Przerażająca jest lektura różnego rodzaju oficjalnych zapisków i formalnych dokumentów ukazujących w suchych słowach i beznamiętnych liczbach mechanizm tego ogromnego okrucieństwa. czytaj dalej

  • Pierwsza konstytucja Reunion

    Dokument zwięźle oddaje to, co było normą w czasach, gdy kolonizowano Reunion. Handel na szlakach zamorskich był kontrolowany i reglamentowany. Segregacja rasowa zaczyna znajdować swoje oparcie w prawie (tutaj w… czytaj dalej

  • Historia cukru (i nie tylko)

    Podróżując po wyspie wielokrotnie przejeżdżamy korytarzami drogi prowadzonymi wśród upraw trzciny cukrowej. Wydawało nam się, że ta gałąź gospodarki to symbol odległych kolonialnych czasów. Z lekkim zdziwieniem dowiadujemy się, że… czytaj dalej

  • Legenda wolnych Maronów

    Wokół prawdziwych ucieczek powstały legendy o wolnym „królestwie wnętrza wyspy”, zamieszkanym przez społeczności wolnych maronów, dowodzonych przez wielkich wodzów lub „królów”: Mafate’a, Cimendefa, Dimitile’a, Anchainga, królową Sarlave i innych. Legenda,… czytaj dalej

  • Wodospady Tamarin

    Z oddali nie sprawiały zbyt wielkiego wrażenia. Teren wokół też nie oczarowywał. Ale … czytaj dalej

  • Ilet de Oranges – La Nouvelle

    Trzeci dzień wędrówki w Cirque de Mafate wydaje się być kolejnym, zwykłym – jak na te warunki – dniem trekkingu. Może jest nieco dłuższy niż poprzednie, może przewyższenia w górę… czytaj dalej